სინათლე

თანამედროვეობა :: ისტორია :: ხელოვნება :: დოკუმენტები :: სულიერება :: დაიჯესტი
ფორუმი
:: პორტალი „ქართული კარიბჭე

 თავფურცელი »  
  


გამომცემლისაგან 

ვებ საითი „სინათლე“ დამოუკიდებელი და თავისუფალი ვებ მედიაა - ნებისმიერს შეუძლია აქ გამოაქვეყნოს საკუთარი სტატიები.

პუბლიკაციის მსურველებმა უნდა მოგვამრთონ ელფოსტით: shavlego@yahoo.com 

 
ჩვენ მოგვპარეს ჩვენი მთავარი ოცნება, რომლითაც ვსაზრდოობდით დამოუკიდებლობის გარიჟრაჟზე, რომ ჩვენი ქვეყნის დამოუკიდებლობა შესაძლებლობას მისცემდა თითოეულ ქართველს, ესუნთქა უფრო თავისუფლად, სრულად მოეხდინა თავისი შესაძლებლობების რეალიზაცია. განთავისუფლებულიყო სიცრუის ბატონობისგან. ამ ოცნებას, რომელსაც თითქმის ხელით შევეხეთ, ასრულება არ ეწერა. ჩვენი თაობა მზად იყო, თავგანწირვისთვის 9 აპრილს, აფხაზეთში. სამწუხაროდ, ჩვენი ქვეყანა არ აღმოჩნდა ის ადგილი, სადაც მისთვის თავგანწირული გმირები შეძლებდნენ ცხოვრებას. ჩვენ უნდა ვაქციოთ საქართველო ქვეყანად, სადაც გმირები არა მხოლოდ სიკვდილს, არამედ სიცოცხლესაც შეძლებენ. 1992 წელს განხორციელდა სრული ნომენკლატურული რევანში, რომლის შედეგად მმართველობის სადავეები დაგვიბრუნდა. ჩვენ მოვიპოვეთ დამოუკიდებლობა, მაგრამ ჩვენში ვერ დამკვიდრდა თავისუფლება.
 
ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ლიდერმა, სახელისუფლებო ბლოკის წევრმა ირინა სარიშვილი-ჭანტურიამ ქვეყანაში მოსალოდნელი დესტაბილიზაციის თაობაზე გააკეთა სენსაციური განცხადება. მისი თქმით, დაგეგმილია ჩეჩენი მეომრების გადმოსვა საქართველოში ინგუშეთის საზღვრის გავლით, რომელთაც უკან მოყვებიან რუსეთის საჯარისო შენაერთები. პროვოკაციის სავარაუდო ვადად სარიშვილმა ივლისი დაასახელა. პარტიის ლიდერის განცხადებით, პროვოკაცია სამ ძირითად მიზანს ემსახურება: კრიმინალური ვითარების დაძაბვა, გაურკვევლობის შეტანა საგარეო პოლიტიკაში და შიდა პოლიტიკური არეულობა. ედპ-ის ლიდერი არ გამორიცხავს, რომ პროვოკაციის მზადებაში ხელისუფლების მაღალი ეშელონების წარმომადგენლებიც მონაწილეობდნენ. აპრილში პარტიის ლიდერმა ასევე გააკეთა განცხადება მოსალოდნელი არეულობის შესახებ. 21 აპრილს მან განაცხადა, რომ რუსეთის სპეცრაზმები გარკვეულ პოლიტიკურ ძალებს გამოიყენებენ სიტუაციის დესტაბილიზაციის მიზნით.
 

ზუსტად თორმეტი წლის წინ, 2 თებერვალს, მოხდა ყოვლად შემზარავი ფაქტი, რომელიც ჩაიდინა სახელმწიფოს სათავეში მოსულმა სამხედრო ხუნტამ... ყველანაირად ცდილობდა იარაღის ძალით მოსული ბანდიტური ხელისუფლება, მიეჩქმალა და დაევიწყებინა ერისთვის ეს ბარბაროსული აქტი, მაგრამ, მიუხედავად მათი მცდელობისა, ეს მათ მაინც ვერ შეძლეს! თორმეტი წელი გავიდა, რაც ახლად მოვლენილმა ტერორისტებმა _ სიგუამ, კიტოვანმა და იოსელიანმა _ მრავალათასიანი მიტინგი და მანიფესტაცია დახვრიტეს. თუმცა იმჟამად მთავარი ტერორისტი შევარდნაძე მოსკოვში ბრძანდებოდა, მაგრამ მისი ხელი გამუდმებით იგრძნობოდა მაშინდელ სისხლიან მოვლენებში. ხუნტის მიერ მრავალი მიტინგი დაიხვრიტა, მაგრამ 1992 წლის 2 თებერვლის ტრაგედიამ, ყოველგვარ ზღვარს გადააჭარბა. სანამ უშუალოდ ამ ტრაგედიაზე ვისაუბრებთ, განსაკუთრებით უღრმესი მწუხარებით მინდა გავიხსენო 2 თებერვლის მრავალათასიან მანიფესტაციის დროს დახვრეტილი მედროშე მამუკა ტერაშვილი, რომელიც უშუალოდ გელა ლანჩავას მიერ არის მოკლული...
(იხილეთ 2 თებერვლის დახვრეტის ამსახველი ვიდეოკადრები სადაც ჩანს მედროშე მამუკა ტერაშვილი

http://homepage.mac.com/rsiradze/Evil_in_Georgia/iMovieTheater38.html
http://homepage.mac.com/rsiradze/Evil_in_Georgia/iMovieTheater39.html

 
ამომრჩეველთა მრავალათასიანი მიტინგები და მშვიდობიანი მსვლელობა რუსეთ-ჩეჩნეთის ომი
ქართველი ინტელიგენციის მიმართვა პრეზიდენტისადმი ჩეჩნეთის დამოუკიდებლობის კონცეპცია
 
 
  გრიგოლ რობაქიძე თავის “ესეიში” დებს აზრს, რომ საქართველო არ არის გეოგრაფიულად გასაგები მცნება, თავისი კულტურის სტილით იგი, როგორც ხალხური ფენომენი, განეკუთვნება დასავლეთს. ერთ დროს იგი თავისი კულტურული წრით ეკუთვნოდა ატლანტურ-მედიტერანტულ მაგისტრალს. ეს თეზისი პირველად წამოაყენა ქართველმა სწავლულმა პროფესორმა **. წერეთელმა, რობაქიძე უფრო შორს წავიდა, მისი მტკიცებით საქართველო გვევლინება, როგორც სულიერად ცოცხალი ნატამალი ატლანტელთა, რაც საბოლოოდ დაამტკიცა პროფ. კრისტის თეორიამ. პლატონის მიერ მის დიალოგებში “კრიტია” და “ტიმეოს”-ში განვითარებული კონცეპცია უგზოუკვლოდ დაკარგული ატლანტიკის გამო – ატლანტური მძლავრობის თაობაზე საოცრად მოგვაგონებს ქართველებს. ქართულ ენაში, რომელიც ერთადერთია ძველი სამყაროს ოთხი ენიდან (ჟაკ დე მორგანის მიხედვით): ხეთურის, ეტრუსკულის და ბასკურის გვერდით, ერთმანეთს ერწყმიან, როგორც შემოქმედი ძალები, მითიურის ნასხლეტები. უფრო კონკრეტულია ატლანტური სიძველე. ძველ დროში საქართველოს ერქვა იბერია.
  ...საქართველოს რობაქიძის თქმულებათა ძირითად წყაროს, ფესვები აქვს გადგმული ატლანტურ სამყაროში. თვით რობაქიძეც გვევლინება, ამ შუქზე დანახული ჭეშმარიტად “ძველთაძველ დასავლეთელად”. თავისი დასავლურ-აღმოსავლური შემეცნება მას მოაქვს დასავლეთ ევროპაში  საკუთარი სამშობლოდან კავკასიის მიუვალი ბუნებიდან და ძველი კოლხეთიდან, როდესაც ჰაერსა და ადამიანში, თვით მიწაში კვლავ ცოცხალია სული სუმერებისა, პრომეთეოსისა და მედეასი.
 
 
ასეთია რუსთაველის ქმნილება! რვა საუკუნემ საშინელი სისასტიკით გადაურბინა მას თავს, მაგრამ ვერარამ შესძლო მისი დამსხვრევა: იგი ამაყ სალ კლდეთაა ამართული, რომელსაც ტყვილა ასკდება ქაფმორეული ტალღა დროთა ულმობელი ტრიალისა... რვა საუკუნის განმავლობაში ქართველობა სწორეთ ამ სასწაულმოქმედი ქმნილებით იდგამდა სულს. იგი ხომ უზენაესი გამოთქმაა ქართველთა გენიისა. და აი, ქართველობაც ნახულობდა მასში თავისი სულის ყოველნაირ გამოძახილს: ტანჯვას და შვებას, გმირობას და სიყვარულს, ტარიელობას და ავთანდილობას... და მისგან ცხოველყოფილი, იგიც, ქართველობაც, ცოცხლად ინახავდა “ხელის-ხელ საგოგმანებელ მარგალიტს”: ცალ ხელში ხმალი ეჭირა მტერთა მოსაგერიებლად, მაგრამ მეორე ხელში კალამი ეჭირა, რომლითაც იგი თაობიდან თაობას გადასცემდა იმა ქმნილებას და მით იცავდა მას გაქრობისაგან... დიახ, რუსთველით იქმნებოდა ისტორიული ტრადიცია საქართველოს სულიერი მთლიანობისა: საქართველოს სული რუსთაველის გენიით განაგრძობდა სიცოცხლეს... ამით თვითონ რუსთაველიც ცხოველი და უკვდავი რჩებოდა ქართველში...
კონსტანტინე გამსახურდიას წერილი ვაჟისადმი გრიგოლ რობაქიძე: "გრიგოლ ორბელიანი"
ზვიად გამსახურდიას იგავები გრიგოლ რობაქიძე: "ალექსანდრე ჭავჭავაძე"